Teunis Tukker

Teus verliest op jonge leeftijd zijn vader waarna zijn moeder doorgaat met Arie Deelen. De zoon van deze man is bakker en dat wordt Teus later ook.

De bakkerij in Ouderkerk aan den IJssel
In 1913 vestigde hij zich als zelfstandig broodbakker in Ouderkerk aan den IJssel. In eerste instantie begon hij bescheiden in een gehuurde, krappe ruimte (het voormalige gereformeerde kerkgebouw dat door een timmerman was omgebouwd). het brood wat hij bakte bracht hij met een kruiwagen naar zijn klanten. En dat aantal klanten werd steeds groter.

Leuk om te weten is dat 'een brood' twee keer zo groot was als een brood nu. Nu wordt de hoeveelheid deeg afgewogen op 863 gram maar in die tijd was het 3 pond. 1500 gram. De hardwerkende boeren met een aantal knechten waren grote afnemers.

Teunis had echter de ambitie om uit te breiden en zijn bakkersbedrijf te verhuizen naar een veel strategischer pand in het absolute centrum van Ouderkerk aan den IJssel. Voor een dergelijke grote aankoop en verbouwing werkte de reguliere bank in die tijd vaak niet mee aan startende ondernemers uit de kleine burgerij.

Wie was de gulle "tante"?
De gulle geefster was Annigje Tukker (geboren op 15 februari 1871 in Bleskensgraaf). Zij was een halfzus van Jan Willem Tukker en daarmee de tante van de jonge bakker Teunis. [1, 2]
Annigje zijn tante was getrouwd met Arie van Vliet. Arie was bouwman (boer) en het echtpaar woonde in de Alblasserwaard. Hoewel de meeste boeren in de streek een gemiddeld inkomen hadden, wist dit specifieke echtpaar blijkbaar een aanzienlijk kapitaal op te bouwen. Arie van Vliet overleed echter relatief jong. Annigje bleef achter als een kapitaalkrachtige weduwe. Omdat zij zelf geen grote schare kinderen had om te onderhouden, beheerde zij het familiekapitaal na de dood van haar man zelfstandig. [1]

De lening: Hoe kon zij dit betalen?
Dus op dit cruciale moment stapte zijn tante Annigje Tukker (weduwe Van Vliet) in. Nu wordt initiatief nemen in de polder enorm gewaardeerd en ondersteund. Zij verstrekte dus haar neef een aanzienlijke particuliere geldlening. [1]
Hiermee heeft Teunis het pand in de Dorpsstraat 10 gekocht waar voorheen een dokterspraktijk in zat. De bakkerij is er niet meer. Op die plek aan de Dorpstraat staan nu twee nieuwe woonhuizen.

Historisch gezien is zijn er twee zaken die opgemerkt kunnen worden:

Familiekapitaal als bank:
In de negentiende en vroege twintigste eeuw fungeerden vermogende familieleden (vaak kinderloze ooms of tantes, of welgestelde weduwen) als de 'onderlinge bank' van de familie. Dit werd via de notaris officieel vastgelegd als een hypothecaire lening of een akte van schuldbekentenis.

De status van de boeren:
Hoewel de bedrijfsvoering van de gemiddelde boer in de Alblasserwaard destijds niet erg modern was, hadden boeren die géén grote schulden op hun grond hadden wél veel liquide middelen (cash) of goud. Zeker als er sprake was van een erfenis zonder veel erfgenamen, kon een weduwe in die tijd opeens over een aanzienlijk vrij besteedbaar vermogen beschikken.

Dankzij de financiële injectie van tante Annigje kon Teunis het pand in het centrum kopen. De bakkerij werd een succes en heeft tot ver in de 20e eeuw in Ouderkerk bestaan. Teunis werd er een bekend en gerespecteerd dorpsfiguur en bereikte uiteindelijk de respectabele leeftijd van 92 jaar. [1, 2

Teus was een familie man en houdt veel van zijn kinderen. Als het werk in de bakkerij klaar was zette hij de jonge meiden in de bakkersmand voor op de fiets en reed hij naar een bevriende boer om de meiden paard te laten rijden.
Als de nieuwe aardappeloogst er was schilde hij ' s avonds laat een paar aardappeltjes. En als jonge de meiden net op bed lagen te slapen riep hij zachtjes onder aan de trap: " Wie wil er lekkere aardappelties?" Als antwoord kreeg hij dan een "Jaaaaaaaa....." Even daarna zaten de jonge kinderen nog ' s avonds laat te smullen van nieuwe aardappeltjes met " butter"

Let op de woorden "aardappelties en butter" Dat is het dialect van de Krimpenerwaard.