Jan Breet

De Walvisvaart (Groenlandvaarders): De achternamen Breet en Kikkert (waarmee onze voorvaders Cornelis en Aarjen in 1670 en 1650 trouwden) waren destijds de grote reders en commandeurs van de Groenlandse walvisvaart. In de 17e en 18e eeuw voeren deze mannen in het voorjaar naar de Noordpool om op walvissen te jagen. Dit leverde veel geld op, waardoor deze families lokaal aanzien en invloed hadden.
Mannen uit deze families waren vaak Commandeurs (kapiteins) op de Groenlandvaarders. Zij voeren in het voorjaar naar de ijszeeën rond Spitsbergen om op jacht te gaan naar de Groenlandse walvis. De sfeer aan boord van zo'n schip was extreem zwaar: maandenlang in de bittere kou, het zware en gevaarlijke handwerk van de harpoenering, en het aan boord verwerken van het spek tot traan. Kwam een commandeur heelhuids en met een vol schip terug, dan was hij in één klap rijk.
Jan was verantwoordelijk voor het schip en ook de vangst. Een hard bestaan op de koude Noordelijke ijszee, t/m Groenland. De walvissen werde op het eiland Smeerenburg (Spitsbergen) in de stinckerijen verwerkt waarna de het vet in tonnen naar Nederland werd vervoerd.
De beloning was goed verdient geld. Als 'de mannen' weer terugwaren in Nederland konden ze met het de bloementjes buiten zetten.